Szkło float właściwości

Wielofunkcyjność
We współczesnych obiektach budowlanych
szkło oprócz swojej pierwotnej funkcji, jaką by-
ło zapewnienie dopływu światła dziennego do
pomieszczeń i oddzielenie wnętrza obiektu od
środowiska zewnętrznego, stało się materia-
łem wielofunkcyjnym, który nie tylko oświetla
wnętrze obiektu, ale też daje możliwość wzro-
kowego kontaktu z zewnętrznym otoczeniem.
Dzisiejsze szkło posiada wiele cech i funkcji
specjalistycznych dzięki czemu można two-
rzyć z niego przegrody zewnętrzne, jak rów-
nież wewnętrzne, spełniające różne wymaga-
nia techniczne czy też funkcjonalnie związa-
Szkło coraz częściej jest materiałem współczesnych
przegród zewnętrznych wznoszonych obiektów.
Bez niego nie wyobrażamy sobie dziś architektury.
Zapoznajmy się z jego licznymi odsłonami.
ne z zapewnieniem bezpieczeństwa we wzno-
szonych obiektach. W wielu przypadkach dzi-
siejsze budynki to „szklane domy” z wewnętrz-
nym układem nośnym ze stali i żelbetu, który
w znakomitej większości również może zostać
zastąpiony przez elementy szklane (fot. 3).
Rozwój technologii
Szkło znane jest ludzkości od około pięciu
tysięcy lat. Jednak do obiektów budowlanych
w znanej nam dziś płaskiej formie przeszkleń
trafiło w XIV wieku, ale z uwagi na ograniczo-
ną wydajności produkcji było dobrem luksu-
sowym. Pierwotnie szkło do szklenia okien wy-
konywano w tej samej technice, która do dzi-
siaj wykorzystywana jest do tworzenia różne-
go rodzaju naczyń szklanych, a więc przez
wydmuchiwanie za pomocą piszczeli szklar-
skich w kulistą, a następnie spłaszczaną, bań-
kę. Stosowana była również technika rozcina-
nia wydmuchiwanego szklanego walca, któ-
rego ścianki w drugiej kolejności były rozpro-
stowywane.
Szkło float
Na przestrzeni lat zmieniały się techniki wy-
twarzania płaskich tafli szkła, lecz największą
rewolucją w tym zakresie było wynalezienie
w roku 1952 przez Alastaira Pilkingtona metody
float, która często nazywana jest od nazwiska
wynalazcy procesem Pilkingtona.
W dzisiejszych zastosowaniach budowla-
nych płaskie szkło produkowane metodą flo-
at (i tak nazywane) stanowi podstawę wyko-
nywania wszelkiego rodzaju przeszkleń elewa-
cyjnych współczesnych obiektów. Szkło to po-
wstaje z masy szklanej złożonej z: 60% piasku
kwarcowego (SiO 2 ), 20% węglanu sodu (Na-
CO 3 ) i 20% węglanu wapnia (CaCO 3 ), zgod-
nie z wymaganiami normy PN-EN 572-2 [1]
definiującej wymagania dla szkła budowlane-
go sodowo-wapniowo-krzemianowego. Wy-
mienione surowce podlegają stopieniu w tem-
peraturze 1600°C a następnie powstała masa
szklana z dodatkiem stłuczki szklanej (w ilo-
ści do 20%), po odgazowaniu, podlega ostu-
dzeniu do temperatury 1200°C. Ciekła masa
szklana w atmosferze ochronnej jest rozlewa-
na na powierzchnię płynnej cyny (temperatu-
ra topnienia cyny 232°C, a temperatura wrze-
nia 2602°C). Po ochłodzeniu masy szklanej
do temperatury 600°C szkło jest dalej chło-
dzone według ścisłego algorytmu, tak aby nie
powstały w nim trwałe naprężenia wewnętrz-
ne związane z procesem stygnięcia. Stan na-
prężeń wewnętrznych w tafli szkła ma istotny
wpływ na możliwość dalszego przetwarzania
i obróbki szkła (wiercenie, cięcie, krawędzio-
wanie, polerowanie). Szkło takie nazywane
jest również szkłem odprężonym.
Przy produkcji szkła metodą float uzyskuje
się całkowicie płaskie tafle szklane o idealnej
równoległości zasadniczych powierzchni, która
odpowiada za brak zniekształceń oraz za do-
brą przezroczystość wyrobu finalnego.
Szkło float jest podstawowym produktem
do tworzenia zarówno prostych (jednoszy-
bowych) przegród szklanych, jak i różnych
zestawów szybowych uzupełnianych dodat-
kowymi powłokami lub materiałami w celu
tworzenia zaawansowanych i specjalistycz-
nych rodzajów szyb i zestawów spełniających
najróżniejsze wymagania współczesnego
budownictwa.

Podstawowe właściwości szkła płaskiego
float, przedstawione w tabeli 1, są w większo-
ści niezmienne nawet dla wyrobów, które z nie-
go powstają w wyniku przeprowadzenia dodat-
kowej obróbki, która poprawia zarówno cechy
użytkowe, jak i fizyczne tego materiału. Oprócz
podstawowych cech fizycznych oraz użytko-
wych płaskie szkło budowlane charakteryzu-
je się również bardzo dobrymi właściwościa-
mi chemicznymi związanymi z odpornością
na wiele rodzajów zagrożeń płynących zarów-
no ze środowiska atmosferycznego, jak i w wy-
niku działań substancji chemicznych (tab. 2).
Jednak i ono podlega zjawiskom korozyjnym
oraz destrukcyjnym związanym z oddziaływa-
niami czynników korozyjnych środowiska apli-
kacji wyrobów szklanych. Problem ten dotyczy
przede wszystkim obszarów miejsko-przemy-
słowych [2].
Wytrzymałość na rozciąganie szkła nie jest
parametrem materiałowym, lecz wartością po-
miarową określaną na podstawie rachunku
prawdopodobieństwa z poziomem pewności
95%. Taki sposób oceny związany jest z cechą
wszystkich materiałów kruchych, gdzie wpływ
na wynik ma stan i właściwość powierzch-
ni poddawanej rozciąganiu. Naruszenia po-
wierzchni zmniejszają znacznie tę wartość po-
miarową. Badanie to przeprowadza się meto-
dą podwójnego pierścienia zgodnie z wyma-
ganiami normy PN-EN 1288-2 [9].

 


Drukuj   E-mail